Ik stel me graag eerst even voor. Ik ben Sander Jonkman, 17 jaar. Ik studeer School of Media op 't Windesheim in Zwolle. Sinds een aantal weken ben ik bezig met een eigen website. Hier schrijf ik twee à drie columns per week over het hedendaagse voetbal. Zaken die me opvallen, uitspraken van spelers, trainers of critici vormen de basis voor mijn artikelen. Sinds 9 april '10 kunt u mijn columns ook lezen op Locourant.nl.
De vraag naar videobeelden in het voetbal is momenteel groter dan ooit. Daar is vooral Jorge Larrionda schuldig aan. De Uruguayaanse scheidsrechter zag een zuiver doelpunt van Frank Lampard over het hoofd tijdens het WK 2010. En niet op een onbelangrijk moment.
Ook de Zweedse scheidsrechter Martin Hansson heeft een hoofdrol in de toenemende vraag naar technische hulpmiddelen. Hij was hoofdverantwoordelijke voor de onterechte kwalificatie van de goudhaantjes voor het WK 2010. Hij zag de overduidelijke handsbal van Thierry Henry over het hoofd.
Scheidsrechters maken fouten. Dat is logisch. Het zijn tenslotte ook maar mensen. Met videobeelden worden de meeste fouten voorkomen. Dus wat houdt ons tegen?
Meer dan genoeg. De videobeelden verprutsen het imago van het voetbal. We willen niet lijken op dat spelletje met twee of vier spelers, waarbij een kleine bal met een racket over het net moet worden gespeeld.
Voetbal is een strijd tussen mensen van vlees en bloed. Daar moet geen techniek aan te pas komen. Voetbal is emotie. Dat haal je volledig weg met de invoering van videobeelden. Als de arbitrage nooit een fout maakt, als er nooit discussie bestaat over een beslissing dan is voetbal geen flapdrol meer aan.
Dan kan ik nooit meer zingen dat de moeder van Wiedermeijder een hoer is. Kan ik nooit meer de scheidsrechter de schuld geven van het slechte voetbal van mijn club. Dan kan ik nooit meer de arbitrage als excuus gebruiken voor een collectieve wanprestatie.
Ook scheidsrechters walgen van videobeelden. Logisch. Voor hen is het een persoonlijke strijd om de match tussen twee elftallen goed te leiden. Een beslissing nemen is voor de arbitrage spannend. Het brengt risico’s met zich mee. Wel of geen buitenspel. Een strafschop of niet. Rode kaart of toch geel. Kortom, met videobeelden is het voor hen geen reet meer aan. Alle spanningen worden weggenomen.
Fouten van scheidsrechters zijn niet leuk. Maar het zorgt voor emotie. Het zorgt voor herinneringen. Bij scheidsrechters, bij supporters. Het hoort erbij. Iedereen kent ‘de hand van God’, Valentino Ivanov en de goal van de Engelsman Geoff Hurst. Voetbal is in 1533 voor het eerst gespeeld. Zonder videobeelden. Dat willen we graag zo houden. Het hoort niet bij deze prachtige sport.
Mijn droomtrainer: José Mourinho
José Mourinho heeft een miljoenencontract getekend bij Real Madrid. Hoe kan het ook anders bij de club van goud. Bankbiljetten staan centraal in de kolossale Spaanse stad. Los Blancos veranderde in de afgelopen decennia in een fabriek waar clubliefde geen rol meer speelt. Het gaat alleen nog om het winnen van prijzen. Bij voorkeur met attractief voetbal.
Gelukkig ambieert de nieuwe Portugese oefenmeester geen mooi voetbal. Het gaat bij hem alleen om winnen. Zijn basis is een dichtgespijkerde verdediging gecombineerd met messcherpe aanvallers. Een ijzersterke tactiek waarbij fysieke kracht onmisbaar is. Hiermee was hij eerder succesvol bij Inter en FC Porto.
Hij heeft bewezen met vedetten om te kunnen gaan. De vraag luidt of hij dit ook kan met de Madrileense glamourboys. Normaliter zijn die toch van een heel ander kaliber. Nog wat extremer, nog wat theatraler. Maar ik vertrouw op Mourinho. Ik heb een zwak voor hem. Zo ongelofelijk stoïcijns, het is haast onvatbaar.
Twee momenten staan in mijn geheugen gegrift. Ze staan werkelijk op mijn netvlies gebrand. Ik zal ze nooit vergeten en ik hoop er later nog veel over te lezen. Allereerst het moment van euforie na de beladen halve finalestrijd tussen FC Barcelona en Internazionale. Zijn ploeg overleefde met tien man de aanvalsvuren van Barca en bereikte hierdoor de finale van de Europa Cup I.
Het eindsignaal van de scheidsrechter was voor de Portugese trainer aanleiding om te beginnen aan een ererondje. Volledige ontlading in Nou Camp. Hij sprintte richting de meegereisde Italiaanse supporters. Hij zwaaide, lachte en wist zich nauwelijks te beheersen. Pure blijdschap, maar ook provocatie. Even jennen met heel Barca. Het was zijn goed recht. Zijn onverslaanbare tactiek leidde Inter naar de winst over twee wedstrijden.
Het andere legendarische moment is na de gewonnen Europa Cup I-finale. Hij wilde in een gecharterde auto wegrijden bij Estadio Santiago Bernabeu om vervolgens een dag later om de tafel te gaan met bestuursleden van Real Madrid om de arbeidsvoorwaarden overeen te komen. Hij reed tien meter weg toen de taxichauffeur vol op de rem moest trappen.
De befaamde tacticus stapte uit de auto onder het oog van veel camera’s. Hij zag in een zijstraatje de spelersbus van Inter staan. Clubicoon Marco Materazzi stond bij de bus met het thuisfront te telefoneren. Mourinho bedacht zich niet en vloog de Italiaanse cirkelzaag om zijn armen. Een prachtig intense ontmoeting tussen twee beesten. De ene in het veld, de andere er net buiten.
De emotieloze Mourinho liet zelfs tranen. Niet één, niet twee, maar hij gaf ze volledig de vrije loop. Het had een zwembadje vol kunnen zijn. De leraar huilde in de armen van zijn leerling. Hij had in zijn succesvolle Inter-periode nauwelijks beroep gedaan op de snoeiharde verdediger want zijn beste tijd was wel geweest. Maar deze ontmoeting was er een tussen vrienden. Twee mensen die zo veel mooie momenten met elkaar gedeeld hebben. Een afscheid tussen mensen die elkaar alles gunnen.
De Portugese trainer tekende namelijk bij Real Madrid. Ik haat clubs die teren op belachelijk veel miljoenen. Maar ik hoop van ganser harte dat José Mourinho gaat slagen in Madrid. Ik hoop dat zijn droom uitkomt: de Champions Leauge winnen met drie verschillende ploegen. Marco Materazzi hoopt met mij mee, ik weet het zeker.
De klok van mijn leven
Ik bladerde afgelopen weken veelvuldig in het grote voetbalstadionsboek. Slapeloze nachten werden ingewisseld voor eindeloos bladzijden omslaan. Ik kreeg er een kick van. Alle onnozele feitjes sloeg ik op in mijn hersenpan. Ik las over de Veltins-Arena van Schalke’04 die een bierleiding van vijf kilometer heeft. Over het betaalde voetbal van WVV Wageningen op de Berg. Dat bevredigde om te weten.
Toch kwam ik elke keer nacht weer uit op bladzijde 68: Arsenal Stadium. In de volksmond beter bekend als Highbury. Ik was geïmponeerd van de bijgevoegde panorama’s. Volledig onder de indruk van de traditioneel Engelse architectuur. Verliefd zonder dat ik er zelf van op de hoogte was.
Het is misschien gedetailleerd tot op pietepeuterig niveau. Maar vooral de klok op de zuidzijde. Helemaal bovenaan. Een ronde schijf met zwarte wijzers. Daar kreeg ik het heet van. Voor iedereen zichtbaar, behalve voor de rijke ongeïnteresseerde sponsors. Voor hen is de klok overbodig in de wetenschap dat zij drie blackberry’s op zak hebben en zich nauwelijks op het voetbalveld concentreren.
Maar liefst 38.500 toeschouwers min de bobo’s keken meestal twee keer in de week, Arsenal is een vaste klant van Europees voetbal, met knikkende knieën naar de klok. Soms zwetend van spanning in de hoop dat de scheidsrechter een einde maakte aan het spannende duel. Vaker met de gedachte dat de arbiter nog uren door mocht spelen. In dat geval was het weer ouderwets Engels powerplay op zijn best.
Highbury was het monument waar Tony Adams schitterde. Waar David Seaman zich profileerde tot wereldkeeper met het uiterlijk van een rocker uit de jaren vijftig. De plek waar Thierry Henry zijn beste wedstrijden afwerkte op buitenmenselijk niveau. Het fenomenale stadion waar Dennis Bergkamp uitgroeide tot meester van het voetbal.
Ik baal dat ik dit fenomenale stadion nooit met eigen ogen kan aanschouwen. Ik kan nooit de wedstrijdsfeer meemaken en met duizenden anderen staren naar de klok tot deze ‘end’ aangeeft. Ik moet het doen met het hypermoderne Emirates Stadium. Een fabriek die weinig weg heeft van een denderend voetbalwalhalla. Was ik maar tien jaar eerder geboren, maar nee. Het wordt weer bladzijde 68.
Ibracadabra: hier lossen
Ik walg van het door iedereen geliefde FC Barcelona. Dat is wel duidelijk geworden na mijn onlangs gepubliceerde column ‘voetbal is werken’. Mijn onvrede over de viermeter lange balvirtuoos daar voorin gaat nog veel verder. Zijn naam? Zlatan Ibrahimovic. Geboren en getogen in het Zweedse Malmö.
Deze boomlange spits, een zinderende technicus overigens, presteert het elke wedstrijd weer om een poging te ondernemen om de bal op een onmogelijke manier met de hak te scoren. Dat de bal ook daadwerkelijk richting de goal gaat, lukt hem slechts sporadisch. Dat het werkelijk een doelpunt opleverde, is slechts eenmalig voorgekomen.
In plaats van al die hoogstandjes, kan hij ook zijn kopkwaliteiten perfectioneren door hier eindeloos op te trainen. Normaliter moet een stijve hark als Ibracadabra het toch hebben van deze kwaliteit in de lucht. De Zweede topspits wil echter niet onderdoen voor balkunstenaars van het kaliber Cristiano Ronaldo. En kiest voornamelijk schoonheid boven effectiviteit.
Daar komt nog een gebrek aan start- en sprintsnelheid bij. Naast een sprintende Lionel Messi lijkt hij net een vertraagde film. Vergeleken met razendsnelle backs is hij net een slak. In Italië heb je het geluk dat er weinig snelle verdedigers zijn en het speltempo een stuk lager ligt, maar voor de Primera Division ben je dan simpelweg niet geschikt.
Ibrahimovic is bovenal gewoon een blessuregevoelige speler. Hij kampt vaak met pijntjes aan lies en enkel. Wat je toch niet verwacht van een speler die jaren succes heeft gekend in de keiharde Italiaanse Serie A. Ibo heeft duidelijk moeite om het Spaanse tempovoetbal bij te benen.
Gisteren maakten de Spaanse- en Engelse roddelpers bekend dat FC Barcelona vermoedelijk Fernando Torres naar Catalonië wil halen. De topclub heeft veertig miljoen plus Zlatan Ibrahimovic over voor de Spanjaard. Naar mijn inziens een fantastische keuze. Barcelona moet zo snel mogelijk dat zelfingenomen slome Zweedje zien te lossen. Dan is Barca voor mij een stuk aantrekkelijker.
‘‘Het zijn maar kut kakkerlakken’’
Jan Vertonghen heeft zich op donderdagavond 6 mei 2010 onsterfelijk gemaakt. De verdediger van Ajax won samen met zijn teamgenoten de beker. Een troostprijs na het opnieuw mislopen van de titel. De Belg eiste de hoofdrol echter niet zozeer op tijdens de twee bekerfinales. Pas tijdens de huldiging in de Arena onderscheidde de speler zich van de rest.
Onder het oog van 14.000 supporters werden de spelers stuk voor stuk naar voren geroepen. Zo ook Jan. Hij pakte de microfoon en sprak: ‘’Ik heb een mooi nummer voor jullie. Het zijn.. maar kuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuut kakkerlakken!’’
Een vlaag van waanzin. Teveel alcohol in het spel. Of misschien was het wel een weddenschap met een fanatieke supporter met als tegenprestatie een goed gevulde portemonnee. In ieder geval kan Jan niet meer stuk in de hoofdstad. Ook al maakt hij vierendertig blunders in de komende tweeëndertig wedstrijden. Jan is een held in Amsterdam.
Als een speler van jouw cluppie dezelfde rivaliserende gevoelens heeft is dat mooi. Geweldig zelfs. Vergelijk het met Beatrix die spreekt op Prinsjesdag. ‘’En wie niet springt die is een Duitser. Alle Duitsers zijn homo!’’ Het levert ongetwijfeld leuke televisie op en bruikbare citaten. De koningin kan vervolgens niet meer stuk. Maar of het slim is?
Natuurlijk is het niet slim. Dat geldt ook voor de normaal zo rustige Jan. Misschien is hij de laatste maanden wel meerdere malen bedreigd vanuit Rotterdam of dusdanig gediscrimineerd. Het is en blijft oliedom, achterlijk en vooral onprofessioneel. Tijdens de bekerfinales ging het namelijk net goed tussen de rivaliserende supporters. Eindelijk geen gedonder, al kostte dat dan ook heel wat politie-inzet. En dan juist op zo’n moment het vuurtje opstoken.
Geen familielid van Jan Vertonghen is de komende decennia veilig. Vertellen dat je wel een redelijke band hebt met hem, kan al teveel zijn. Geen achterneefje kan in Rotterdam met trots vertellen dat hij het neefje van is. Jan heeft een onnodig risico genomen met zijn familie, vrienden en supporters.
Jan Vertonghen is verantwoordelijk voor de eerstvolgende keer dat er iets gebeurt tussen beide supportersgroepen. Feyenoord-supporters willen logischerwijs wraak. Zij laten zich niet uitschelden voor kut kakkerlakken. Bedankt, domme Jan, voor het stoken.
Ajax: grijp in. Jullie hebben een voorbeeldfunctie. Ondanks zijn toegevoegde waarde moet je hem kicken. Excuus maken is niet voldoende. Op de blote knieën voor een volle Kuip ook niet. Gewoon ontslaan! Feyenoord-supporters werden ook opgepakt voor het zingen van antisemitische leuzen. Laat de politie nu maar ingrijpen als Ajax het niet doet. Jan een paar maanden achter de tralies, bij voorkeur in Rotterdam. Ik vind het wel iets hebben.
FC Groningen mist klootzakken
Een elftal met alleen maar ideale schoonzonen belooft weinig goeds. Een elftal met alleen maar harde werkers uiteraard ook niet. Er moet binnen de ploeg een goede balans zijn tussen de twee typen. Schoolvoorbeeld van hoe het niet moet, is het huidige FC Groningen. De ploeg van vertrekkend trainer Ron Jans is totaal uit evenwicht.
Ik moet toegeven, dit komt mede door langdurige blessures van felle donders als Petter Andersson, Danny Holla en Theo Lucius. Zij staan normaal gesproken garant voor felheid en winnaarmentaliteit.
Dankzij kruisbandletsel (Andersson) en beenbotbreuken (Holla en Lucius), is er geen spaan heel gebleven van dit felle deel van de Groninger selectie. Wedstrijden moesten vervolgens worden ‘uitgevochten’ met lieverdjes. Met jongens als Pedersen en Lovre win je simpelweg de oorlog niet. Zij zijn te lui om een stap extra te verzetten. Zo bleek.
Gistermiddag werd Groningen volkomen terecht uitgeschakeld door FC Utrecht in de strijd om de play-offs. Tevens werd door het clubbestuur bekend gemaakt dat Sankoh en Lucius transfervrij mogen vertrekken. Het einde van een jaar vol tegenslagen. Het seizoen gaat weer als een nachtkaars uit.
Een van de weinig niet-keurige jongens, Theo Lucius, mag dan ook nog vertrekken. Gezien zijn leeftijd en blessuregevoeligheid allicht nog logisch ook. Maar hoe gaat manager technische zaken, Henk Veldmate, dit oplossen?
De kans is groot dat Andreas Granqvist, Ondrej Svejdik en Sepp de Roover eveneens vertrekken. Dan blijft er bitter weinig over van dit Groningen. Misschien is dat juist wel goed. De boel eens rigoureus veranderen. Meer Oosterpark-voetballers. Weer gaan selecteren op mentaliteit en vechtlust. Jongens die er alles aan willen doen. Dan komen de punten vanzelf.
Dus heer Veldmate, gooi de komende maanden alsjeblieft je ogen open. Haal geen keurige jongens meer zoals Tim Sparv of Morten Nordstrand. Het wordt tijd dat de jochies worden vervangen door kerels. Gregoor van Dijk, Michael Silberbauer en Frank Demouge. Dat zijn spelers die sleuren, klootzakken en buffelen. Dan komt FC Groningen eindelijk weer in evenwicht.
Topklasse: supporters grote verliezer
De topklasse is voor sommigen net een sprookje. De wedstrijden komen volgend seizoen op RTL 7. Het gat tussen amateur- en betaald voetbal wordt kleiner en kleiner. De Jupiler League kent eindelijk een degradant en wordt daardoor toch nog ietsepietsie spannend. En het amateurvoetbal wordt alsmaar professioneler. De grote winnaar hiervan is uiteraard de egoïstische voetbalbond der Nederlanden. Maar wie is de grote verliezer?
Mijn vader is een trouwe volger van de eerste selectie van voetbalvereniging WHC uit Wezep. Het begon voor hem jaren geleden met het kijken van alle thuiswedstrijden op de zaterdagmiddag. Later reisde hij de hele regio af om ook uitwedstrijden van ‘zijn’ WHC te bekijken. Toen de leeftijd ernaar was, stapte ik in hetzelfde schuitje. We stonden voortaan samen langs de kant.
Wij waren niet de enige. Wekelijks stonden we met tientallen supporters ‘onze’ club aan te moedigen.
In elke uithoek van Nederland, zijn supporters te vinden die de plaatselijke voetbalclub te allen tijde steunen. Of we het hier hebben over SV Zalk, AFC of Be Quick 1887, dat doet er niet toe. De grote verliezer van de nieuwe topklasse, zijn echter deze fanatieke supporters. Van Gelderland naar Overijssel reizen voor een uitwedstrijd, is nog wel te doen. Naar Drenthe op en neer idem dito. Maar van Gelderland naar Limburg alleen om je favoriete amateurclub te steunen, gaat voor de meesten te ver.
En dat is logisch. Vroeger was je alleen de zaterdagmiddag kwijt. Nu verandert dit in hele dagen, dankzij de nieuwe topklasse. Andersom gezien, supporters komen ook niet meer naar Wezep toe. Dit heeft weer drastische gevolgen voor de toch al gevoelige clubkas van amateurclubs. De meeste derby’s op amateurniveau verdwijnen, terwijl die nou net zo leuk zijn.
De supporters van WHC kunnen zich voorbereiden op lange reizen. Een dagje Hoek of Gemert. Je bent de hele zaterdag van huis. Er zijn maar weinig die daar op zitten te wachten. Dit leidt tot halflege sportparken. De afstand met je amateurclub wordt groter en groter. Geef mij dan maar de gemoedelijke hoofdklasse. De KNVB is ongeschikt!
In de week dat er alleen maar lofzang klinkt over Ron Jans, presenteer ik zijn negatieve punten. Hoe ondenkbaar dan ook, ze zijn ook bij de persoon Jans te vinden. Iedereen kent hem als ideale schoonzoon. Als een lieve man met een attente lach. Als een kleine kerel met rake uitspraken en een enorm grote persoonlijkheid. Een prettige uitzondering onder voetbaltrainers, een voorbeeld. Hij zwaait aankomende zondag na acht jaar af in zijn geliefde Euroborg.
De laatste jaren bewees Ron Jans wat moeilijk om te kunnen gaan met ongemotiveerde wisselspelers. Berry Powel klaagde namelijk over te weinig respect. Martijn Meerdink voelde zich te groot om nog in te vallen voor drie minuten. Gonzalo Garcia zou te weinig kansen hebben gekregen van de trainer. Jans had inderdaad wat moeite om eigenwijze flapdrollen te motiveren. Welke trainer niet?
Ook was Ron geen held in wisselen. Voor hem was nooit echt duidelijk op welk moment hij nou een extra aanvaller moest brengen. Vroegtijdig wisselen om een signaal te geven aan de spelersgroep deed hij eigenlijk nooit. Vaak als het tempo omhoog moest, gooide Ron Jans zijn lieveling Paul Matthijs nog even het laatste kwartier binnen de lijnen. Daar werd het spel normaliter niet echt veel sneller van. Sowieso wachtte Ron altijd te lang met wisselen.
Maar de grootste fout maakte Ron Jans afgelopen februari door een contract te tekenen in Friesland. Een buitenlands avontuur heeft hij eindelijk binnen, maar hij had beter kunnen kiezen voor een Duitse club. Jarenlang beloofde hij nooit die kant op te gaan, maar het bleek bedrog. Een man van woorden. Het bleek gelul. Het is een smetje op zijn persoonlijkheid. Het is een smetje op zijn acht mooie jaren. In zijn eentje maakte hij van FC Groningen een erkende subtopper. Maar deze laatste daad zal altijd weerklinken.
Publiekslieveling Martin Drent noemde het onbegrijpelijk. De supporters hielden het op een spandoek bij een mooi statement: ‘’Ron, wisselen is nooit je sterkste punt geweest.’’ Het zegt iets over het respect vanuit de achterban voor Ron’s daden. Men is boos, woest en teleurgesteld, maar toont respect. Het respect is te groot om te haten.
Jans verdient zondag een groots en waardig afscheid. Eigenlijk is maar een afscheid geschikt. Een paar weken later, met Europees voetbal op de Grote Markt. Dan sta ik met twee vlaggen in mijn hand, drie sjaals om mijn nek, groenwit shirt om mijn schouders en tranen in mijn ogen van geluk, te schreeuwen. Te schreeuwen voor Ron Jans.
Bedankt!
De voetbalwet van Kesler (deel III)
Geen Rotterdammer was gisteren in onze hoofdstad te bekennen tijdens de bekerfinale tussen Ajax en Feyenoord. Wel liep het uit de hand in het centrum van de havenstad. Ruim zeventig Feyenoord-supporters werden aangehouden. Zij zongen zogeheten antisemitische leuzen onder het genot van een biertje op het terras. De ME greep vervolgens in met harde hand.
De ‘antisemieten’ gaan inmiddels weer vrijuit. Een deel moet in juli voor de rechter komen. De geluksvogels moeten ‘slechts’ een boete betalen. Nu begint echter pas het maatschappelijk debat. Heeft de ME wel juist gehandeld? Wellicht hadden ze de teksten moeten zien vanuit rivaliteit. Misschien hadden ze niet direct het terras omver moeten kegelen met hun wapenstokken.
De voetbalwet van Kesler zal al helemaal geen spaan heel hebben gelaten van de zeventig fans. Allen hadden in dat geval een stadionverbod gekregen. Maar is dat wel rechtvaardig? Wie controleert dan de politie? Of verandert Nederland langzaam in een heuse politiestaat? En ik zeg het nog maar eens. Wie gaat al die charges en politie-inzet betalen?
Supporters die van zichzelf weten dat het ze wel eens zwart voor de ogen wordt, zullen geen voorstander zijn van de voetbalwet. Een stadionverbod heeft namelijk drastische gevolgen. Je mag jouw club voor een aantal jaar niet meer met eigen ogen zien. Ook het melden op het politiebureau tijdens wedstrijddagen, is een kolossale vrijheidbeperking. Een kleine reconstructie.
Je vrouw is zwanger. Ze staat op het punt van bevallen, maar het is zondag. Je moet naar het politiebureau in verband met meldingsplicht. Je vrouw wil een weekje weg met het hele gezin. Eveneens zit je vast aan je meldingsplicht. Je hebt een begrafenis van een dierbaar persoon. Een dagje pretpark met de kids op een werkvrije zondag? Of course. De meldingsplicht. Zeg maar dag tegen je sociale leven. De komende drie jaar zit je vast aan de zogeheten meldingsplicht. Te wijten aan een vlaag van waanzin.
De komende maanden moet blijken wat zwaarder weegt voor Nederland en de politiek. We kunnen kiezen voor de vrijheid van goedwillende supporters, volledige uitsluiting van de kwaden in combinatie met hoge politiekosten. Of we kiezen ervoor om op de huidige manier verder te gaan. Ik zet mijn handtekening alvast. Onder de eerste mogelijkheid. De oplossing moet ergens beginnen. En waar krabbel jij?
Tilburgs cabaret
Je hoort wel eens van mensen dat een grap maar één keer leuk is. Nou, in Tilburg niet. Wekelijks voetbalt daar de plaatselijke trots, Willem II. Dat doet het in de Eredivisie. Ik verzeker u, dat is wekelijks om te lachen. Het voetbal is passieloos, zonder inzet. Dramatisch zonder goede intentie. Hun voetballende kwaliteiten kun je vergelijken met die van dames.
Dit seizoen ging het logischerwijs niet voortvarend met de club. Willem II bungelde ergens in de kelder van de competitie. Wat wil je ook met gebrek aan kwaliteit. Trainer Alfons Groenendijk werd uiteraard het slachtoffer van de teleurstellende resultaten. Opvolger Arno Pijpers moest de club redden samen met de assistenten Mark Schenning en Edwin Hermans, die overgeheveld werden vanuit het vrouwenvoetbalteam.
Een lacher, een giller. Je vecht voor je laatste kans. De weken van de waarheid komen eraan. Twee zachtaardige assistenten uit het vrouwenvoetbal moeten daarom de boel redden. Samen met Arno Pijpers, eveneens niet de meest spraakmakende interim. Logisch toch? Middenvelder Ibrahim Kargbo zag de bui al hangen. Hij besloot niet op te komen dagen voor de thuiswedstrijd met PSV. Even die manwijven testen op hun harde hand.
Een aangeboden excuus later zat Kargbo alweer bij de selectie. Hij was toch niet meer welkom tot het einde van het seizoen? Ja ja, Arno, Mark en Edwin. We zijn weer lekker strikt. Jullie regeren met een zachte hand. Dan hebben we het nog niet eens over de situatie rondom die kale knikker op de goal. Maikel Aerts is zijn naam. Hij schoot in het thuisduel met FC Utrecht de bal besluiteloos over de zijlijn. Het was nog wel een doeltrap. Zonder tegenstander in de buurt. Pure onkunde.
Aerts maakte vervolgens provocerende gebaren richting de eigen fanatieke supporters, de zogeheten Kingside. De supportersgroep vernoemen naar een fastfoodketen, is eigenlijk al een grap op zich. Als straf moest de doelman die vaker zijn emoties niet in de hand heeft, zijn aanvoerdersband inleveren. Maikel heeft er ongetwijfeld een biertje extra op gedronken. Shit happens. De aanvoerdersband van een nietszeggende club als Willem II inleveren. Ik zal het met een grote glimlach hebben gedaan.
Godzijdank mag de Tilburgse club zich opmaken voor de nacompetitie. In de hoop ze daarna nooit meer te zien. Ruil ze lekker in voor Go Ahead Eagles of Cambuur Leeuwarden en niemand die zich afvraagt hoe het met Willem II gaat. Het lachwekkende management en zijn handelen is daarentegen onvervangbaar. Jarenlang de club verpauperen. Hun enige kwaliteit. Onder leiding van de zogeheten commissie van Wijze Mannen. Om te gieren!
Sander Jonkman B.V. zoekt domste voetballer van de wereld Voor de locatie Wezep.
We zoeken een hele domme voetballer met overschatting- en ruziemaakkwaliteiten die zich tevens sterk maakt om ons team actief te verbeteren. Voetbalkwaliteiten zijn niet vereist.
Wie ben jij?
Je bent geboren op 12 augustus 1990. Je bent geboren in Palermo, Italië. Je hebt een lengte van ongeveer 189 centimeter en weegt een kleine 88 kilogram. Je bijnaam is SuperMario. Verder eisen we nog enkele specialisaties. Je noemt jezelf de beste speler van de wereld, terwijl je nog nauwelijks naam hebt gemaakt in Europa. Je maakt maandelijks ruzie met de harde kern van Internazionale. (Ruzie maken is niet erg, maar met honderden k(c)okende nazi’s is niet slim.) Ook maak je regelmatig ruzie met trainer José Mourinho, doordat je nauwelijks inzet toont tijdens wedstrijden. Je verklaart zelf te willen vertrekken, terwijl eigenlijk het clubbestuur zo snel mogelijk van je af wil. Ook loop je in een tv-show rond met het shirt van AC Milan, de grote rivaal van Internazionale, om je schouders.
Tot slot is er een bepaalde ervaring gewenst: Tijdens Inter-FC Barcelona, halve finale Champions League, kom je een kwartier voor tijd als een zoutzak in het veld. Jouw ploeg verdedigt een prachtige 3-1 voorsprong, terwijl Barca begint aan een Catalaans slotoffensief. Je bent echter niet vooruit te branden in de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Logischerwijs beginnen de nazi’s van Milaan bij elk balcontact van jou weer te fluiten. Uit frustratie loop je hierdoor na de gewonnen wedstrijd direct naar de kleedkamers, zonder de supporters te bedanken voor hun ‘steun’. Je smijt onder het oog van tientallen camera’s, jouw Inter-shirt kwaad op de grond. Je wil helemaal niks te maken hebben met die supporters. In de catacomben vecht je ook nog even met clubicoon en cirkelzaag Marco Materazzi. Onder het motto ‘ik ben best dom’ reageer je een dag later met de tekst: ‘’Ik ben op weg beste speler ter wereld te worden.’’ Je voornaam is overigens Mario. Je achternaam is Balotelli Barwuah.
Ben jij dit?
Stuur dan een email naar
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
Wij nodigen enkele kandidaten uit voor een sollicitatiegesprek. De domste voetballer van de wereld zal ons team namelijk dusdanig versterken, zodat wij weer mee kunnen doen in de strijd om de Champions League voor achterlijken.
De voetbalwet van Kesler (deel II)
Jawel. Henk Kesler verzorgt de goedwillende supporters met fluwelen handschoenen. Zij kunnen immers gewoon genieten van het kostelijke voetbal. Zij hoeven zich niet meer druk te maken om kankerende supportersgroepen, omdat alle randdebielen genieten van een kop koffie op het politiebureau tijdens wedstrijden. De goedwillenden kunnen met zingen, springen en gek doen, weer fungeren als een echte twaalfde man. Zonder zorgen.
Maar er zitten nog meer voordelen in het vat. De voetbalwet lijkt tevens het begin te zijn van de afschaffing van de absurde combiregeling. Een verschrikking waar elke fanatieke voetbalsupporter van gruwt. De regeling draagt fanatieke supporters op om met bus- en treinreizen uitwedstrijden te bezoeken. Dit betekent in negen van de tien gevallen een verdriedubbeling van de reistijd.
Voor veel liefhebbers is de regeling de hoofdreden om geen uitwedstrijden meer te bezoeken. Dit heeft lege uitvakken tot gevolg. Kortom, slecht voor het imago van de sport. Daarom wil ook Kesler diep in zijn tedere hartje af van het systeem, maar niet ten koste van de veiligheid.
De veiligheid moet daarom voortaan worden gewaarborgd door de voetbalwet. Criminelen gaan maar lekker elke zondag naar het politiebureau. Op zoek naar een onvers kopje koffie en bedorven brood. De goeden moeten niet langer lijden onder de kwaden. Zij moeten lekker op eigen gelegenheid een uitwedstrijd kunnen bezoeken. Wekelijks tot schorheid toe aanmoedigen. Of verdienen ‘supporters’ met een stadionverbod geen boevenbehandeling?
Wordt vervolgd..
De voetbalwet van Kesler (deel I)
De KNVB. Een voetbalbond die de laatste weken meer weg heeft van een Openbaar Ministerie dan een voetbal gerelateerde organisatie. Met grijze postduif Henk Kesler als directeur Betaald Voetbal, moet de zogeheten voetbalwet uit Engeland alle problemen op gaan lossen. ‘’Ik heb gehoord dat ze er nu haast mee willen maken en het voorstel zelfs willen aanscherpen. Dat klinkt de KNVB als muziek in de oren.’’
Vorig jaar april werd de voetbalwet al aangenomen door de Tweede Kamer. Alleen de Eerste Kamer moet nog instemmen. Maar waarmee eigenlijk? Met alle voetballiefhebbers het land uitmeppen? Nee. De wet richt zich voornamelijk tegen supporters die zich misdragen in het stadion. Vandalen moeten direct opgepakt kunnen worden op de plaats van vergrijp.
Ook geldt er een meldingsplicht binnen de voetbalwet. Vandalen met een stadionverbod moeten zich op wedstrijddagen melden op het politiebureau. Hierdoor wordt het hen onmogelijk gemaakt om zich dan rondom het stadion te bewegen. In Engeland blijken de maatregelen al enkele jaren effectief.
In Nederland waar voetbal eveneens topsport nummer één is, kan de uitvoerbaarheid een groot probleem worden. De politie krijgt er het meeste last van. De politie-inzet moet zeker in de eerste jaren fors omhoog. Tevens moet er scherp worden gecontroleerd op de meldingsplicht van veroordeelde hooligans.
Het is echter een grote fabel dat het hooliganisme volledig wordt verbannen uit ons kikkerlandje. Ook in Engeland gebeurt nog regelmatig wat. Verslindende wijken en metrostations zijn favoriet bij de hoolies. Ook op het WK 2010 zijn Argentijnse en Engelse hooligans van plan de confrontatie op te zoeken. Maar ik lees niks over vrijheid? De vrijheid voor goedwillende supporters. Of hebben zij geen rechten Henk?
Wordt vervolgd..
Voetbal is werken
Fútbol Club Barcelona. Barça. Vedetten. Totaalvoetbal. Goddelijk middenveld. Machtig positiespel. Dynamisch. Legendarisch. Onverslaanbaar. Iedere voetballer wil een stukje historie van de Catalaanse club. Vrijwel iedereen houdt van de Spaans geoliede machine. Ik ben echter graag een uitzondering op de regel.
Zogenaamd mooi voetbal. Ga weg! Natuurlijk vind ik een sublieme pass schitterend. Natuurlijk is een vijfdubbele schaar genieten. Een stiftje met buitenkant rechts is misschien wel de klap op de vuurpijl. Maar negentig minuten lang strijd leveren is mij veel meer waard. Dat straalt passie uit. Alles over hebben voor de sport. Voetbal is werken. Werken voor belachelijk hoge salarissen.
In de halve finale van de Champions League staat het tweeluik tussen Barcelona en Internazionale op het programma. Laatstgenoemde is een echte werkploeg. Typisch Italiaans. Negen man achter de bal, alleen Alberto Diego Milito en Samuel Eto’o voorin. Veel duelkracht, weinig mooi voetbal. Veel lef, weinig angst.
Goeroes ratelen al maanden over een onverslaanbaar Barcelona met Jezus Messi als hoofdrolspeler. Ik wil er niet aan. Een fabeltje. Ga weg met de onverslaanbaarheid van de Catalanen. Iedereen kan van Barcelona winnen. Zowel in eigen huis als in Camp Nou. De club speelt goed voetbal, maar begint wekelijks met een voorsprong door haar imago. Iedereen heeft respect voor de rood-blauwe hemden. Teveel respect.
Gelukkig heeft Inter hier geen last van. Eerder van disrespect. Evenals alle andere Italiaanse ploegen. Respect voor je tegenstander is een teken van zwakte. Vergelijkbaar met het half uitvechten van duels. Als rennen zonder beweging. Het komt allemaal niet voor in het woordenboek van José Mourinho, trainer van de Nerazzurri. Gewoon werken, negentig minuten lang.
Daarom kan ik niet wachten op de halve finale strijd. Heel de wereld kijkt uit naar Barcelona en Messi. Iedereen zwijmelt weg bij de gedachte dat het geliefde Spaanse positiespel wederom loopt. Galleryplay, powerplay en one touch football. Ik kijk uit naar een echt man-op-man-gevecht. Duelkracht, conditie, felheid en disrespect. Iedere club kan FC Barcelona kloppen door wat minder respect te tonen. Want wie is Barça als er daadwerkelijk gewerkt moet worden?
Forza Nerazzurri!
Nieuwe superschurk: Daniel van Buyten
Een schurkenstreek klinkt als iets kinderachtigs. Als een propje schieten tegen de juffrouw van groep zeven. De Van Dale omschrijft het als een ‘gemene streek’. De 43ste president van de Verenigde Staten. George Walker Bush, werd eens beschuldigd van dit verschijnsel. Omreden dat hij zeventien miljard dollarmunten uitgaf aan twee autoconstructeurs. Onvergelijkbaar met het kattenkwaad op de basisschool tijdens oeverloos saaie lessen.
Daniel van Buyten van Bayern München kreeg woensdag hetzelfde verwijt als de republikeinse oud-president. De Belgische verdediger zag zijn ploeg helemaal weggespeeld worden door tegenstander Manchester United in de kwartfinale van de Champions League. De Engelsen hadden al twee keer gescoord. Wonderkind Wayne Rooney had ondanks een spelende blessure, een belangrijk aandeel in de openingstreffer.
De enkelblessure liep El Blanco Pelé een week eerder op in Duitsland. Hij moest hierdoor drie weken toekijken. De medische staf verkoos echter de prestatiedrang van de Engelse topclub boven de gezondheid van de aanvaller. Hij kreeg injectie na injectie, waardoor hij alsnog kon spelen. Medisch totaal onverantwoord, maar niemand die het ooit zal toegeven.
Na een onschuldig duel, liep Wayne Rooney gisteren na twintig minuten alweer hinkend over het veld. Toegeschreeuwd door duizenden supporters van The Red Devils, zocht hij de pijngrens op. Een fractie later draafde hij weer kipfit over het grasveld. Maar Bayern-verdediger Daniel van Buyten was de gevoeligheid van Manchester’s geweldenaar nog niet vergeten.
Het eerstvolgende duel zocht hij bewust de rechterenkel van de Engelsman op. Laatstgenoemde greep direct naar zijn kwetsbare enkel. De commentator sprak van een schurkenstreek. Superschurk Daniel van Buyten solliciteerde naar een gele kaart. Belachelijk, een schande. Dat doe je toch niet! Je kent toch het verhaal van de enkel van Wayne?
Daarom is het allicht ook gewoon slim. De beste speler van de tegenstander schakel je uit. In ieder geval voor het komende kwartier. Je kunt als ploeg eindelijk proberen wat aanvallende intenties te tonen, want je hebt simpelweg de hele eerste helft nog niks klaar kunnen spelen. Kortom, goed gebruik gemaakt van het risico wat de medische staf van Manchester United nam.
De gele kaart ontvang je vervolgens begrijpend, het was in belang van het team. Je hoort voortaan wel in het illustere rijtje superschurken. Vlak onder gerenommeerd lijstaanvoerder George Bush. Maar je mag wel door naar de halve finale van het belangrijkste voetbaltoernooi voor clubs in Europa. En dat is het belangrijkste.
Sander Jonkman 
.jpg)
Geen Rotterdammer was gisteren in onze hoofdstad te bekennen tijdens de bekerfinale tussen Ajax en Feyenoord. Wel liep het uit de hand in het centrum van de havenstad. Ruim zeventig Feyenoord-supporters werden aangehouden. Zij zongen zogeheten antisemitische leuzen onder het genot van een biertje op het terras. De ME greep vervolgens in met harde hand. 
