De 34-jarige Nijkerkse moest in 2020 vanwege borstkanker haar beide borsten laten amputeren. Een zware periode van ziekenhuis in en ziekenhuis uit volgde. Toen dat achter de rug was, besloot Bernadette samen met de artsen om haar borsten te laten reconstrueren met weefsel uit haar eigen lichaam. In afwachting van die operatie werden er tijdelijk tissue-expanders ingezet. "Dat zijn tijdelijke siliconen om de huid op te rekken", zegt Bernadette. "Ze zitten niet fijn; voelen kouder dan mijn lichaam en zijn minder soepel. Het zijn twee hobbels zonder tepels. Het voelt niet af. Ze zijn ook de hele tijd aanwezig."

Steeds weer uitstel

De afgelopen vijftien maanden kreeg ze vele telefoontjes uit het ziekenhuis. "Dat het twee maanden werd uitgesteld. En na twee maanden weer. En weer. Je krijgt elke keer hoop en elke keer gebeurt het niet. Het is een hele grote, zware operatie, dus daar hik je best tegenaan. Ik kon niets plannen met mijn werk of gezin en liep maar rond met die twee harde, koude borsten. Natuurlijk zijn er mensen die met veel ergere klachten zitten te wachten, maar ik vond het mentaal heel zwaar", vertelt Bernadette.

Eind januari werd de Nijkerkse weer afgebeld door het ziekenhuis in Amersfoort waar ze geopereerd zou worden. "Ik kreeg te horen dat ik er tot eind april niet op hoefde te rekenen. Ik was er zó klaar mee. Begreep het ook niet meer. Al die tijd had ik begrip opgebracht voor de coronadrukte in de ziekenhuizen, maar nu lagen de ic's en operatiekamers niet meer vol. Ik had het gevoel dat ik heen en weer werd geschoven." Ze besloot een lange mail te sturen naar de polikliniek om haar verhaal te doen. Daarin schreef ze:

Mijn incasseringsvermogen- en uithoudingsvermogen is op. Telkens ben ik privé en op mijn werk toe aan het leven naar ‘het’ moment. Toen ik vorige week hoorde dat ik niet opgeroepen ga worden in februari, maart en april zakte de moed volledig in mijn schoenen. De tranen biggelen regelmatig over mijn wangen en het vertrouwen is echt even helemaal weg. Het voelt als een soort loterij of mijn operatie er ergens de komende maanden tussen komt te staan op de planning. Ik zou zo graag weer vooruit willen kijken en deze moeilijke periode af willen sluiten.

Hard zitten huilen

Kort daarna werd ze gebeld dat ze 17 mei geopereerd zou worden. "Ik heb heel hard zitten huilen van alle spanning. De chirurg zei later dat het goed is dat ik die mail gestuurd heb, zodat het ziekenhuisbestuur ook eens leest wat het met patiënten doet."

En 17 mei is ze ook daadwerkelijk geopereerd. Een negen uur durende operatie aan buik en borsten en daarna via de intensive care naar de verpleegafdeling. "Op de verjaardag van mijn dochter, die zes werd, kon ik als verrassing weer naar huis. Ik kan nog niet veel meer dan hele dagen in bed liggen. Het herstel zal nog wel even duren, maar ik ben zó blij dat die lompe hobbels van die tissue-expanders eruit zijn, dat deze operatie achter de rug is en dat ik het nu kan gaan afsluiten."

Gevolgen coronapandemie

In onze provincie zitten veel patiënten nog steeds te wachten op een uitgestelde operatie of behandeling. Chirurg Peter van den Boezem van het Nijmeegse Radboudumc vindt de onzekerheid voor de patiënten heel naar, maar geeft ook aan dat de gevolgen van de coronapandemie nog dagelijks zijn te merken in het ziekenhuis.

"Eigenlijk heeft iedereen twee jaar lang op zijn tenen gelopen. Je ziet dat heel veel personeel uitgeput is, en dat zie je terug in het ziekteverzuim. Dat is echt omhooggeschoten. We zien ook nog niet een hele duidelijke daling. Het is nog helemaal niet zo dat het ziekenhuis op orde is en uitgerust is om aan die wachtlijsten te gaan werken", legt hij uit.

De meeste Gelderse ziekenhuizen verwachten pas volgend jaar alle inhaalzorg weggewerkt te hebben, maar dan moet corona niet weer de kop opsteken.

Zie ook: Ziekenhuizen vrezen uitgestelde zorg pas in 2023 in te halen