In de eenzaamheid van de Liesberg op de Elspeterheide kwam ik een jong katje tegen. Het diertje was niet erg gesteld op mijn gezelschap want toen onze wegen zich kruiste blies het vervaarlijk naar me. Niet geïntimideerd door deze waarschuwing besloot ik de kleine predator op gepaste afstand te volgen. En het bleek echt een klein roofdier te zijn. Ogenschijnlijk nonchalant liep het langs een van de zandpaden door de hei. Soms links dan weer rechts spiedend. Plots draaide het diertje naar rechts en nam een elegante tijgersprong en verdween in de hoge hei. Om daarna bijna weer onmiddellijk op het zandpad te verschijnen maar met nu wat in de bek. Van een afstand kon ik niet zien wat het precies was. Het was niet iets kleins dat was wel duidelijk. Met een paar snelle happen was de prooi verdwenen en liep de kleine jager verder. Op de crime scene lag een nog spartelend staartje van een zandhagedis.

Inmiddels was de stille sluiper van het pad af het kreupelhout in gestruind. Daar zag het blijkbaar nog meer kansen om voedsel te verschalken. En inderdaad  daar tussen het gras werd een nieuw slachtoffer gevonden, een muis. Ook dit scharrelvlees werd voortvarend naar binnen gewerkt. Blijkbaar was de honger voor het moment gestild en  tijd voor een pauze. Want er werd een beschut plekje in de schaduw opgezocht. Behaaglijk opgerold.

Zo hebben we elkaar nog een tijdje in totale bewegingloosheid aangestaard. Beseffend dat er een de onzichtbare muur van communicatie tussen mens en dier bestond. En ik me vooral beseffend dat ik hier in deze 'wildernis' geen enkele kans zou hebben maar één dag te overleven. Terwijl dat kleine katje daar op oog geen enkele moeite mee had.