Het hoorde er altijd bij
Charlotte is in het dagelijkse leven werkzaam in het bedrijfsleven en houdt zich bezig met HR, maar wil daarnaast graag maatschappelijk bezig zijn. Charlotte zet zich in voor de Zonnebloem in Hoevelaken, maar heeft met ‘De Verbinding’ ook een eigen bedrijf in grafverzorging. Het is vanzelfsprekend om het graf van haar vader bij te houden. “Het is ook van huis uit meegegeven. Wij reden vroeger regelmatig naar begraafplaatsen in de buurt van Alkmaar. Daar werd familie opgezocht, het graf schoongemaakt en bijvoorbeeld een bloemetje neergezet. Het hoorde er echt bij.” De graven bezoeken van familieleden in Hoevelaken was dan ook iets wat er bij hoort. “Het is niet alleen maar verdrietig hoor, het is soms ook gezellig. Je kletst wat, het is een sociaal moment. En natuurlijk hoort daar het gemis ook bij.” Charlotte vertelt verder: “Door de gesprekken op de begraafplaats kom je erachter dat het sommige mensen soms fysiek niet meer lukt om naar het graf van hun naaste te gaan. Dat kan omdat ze niet meer goed ter been zijn bijvoorbeeld. Ik pak rustig de rolstoel van mijn moeder uit de schuur en ga dan met een mevrouw even plantjes halen, om die dan samen bij het graf neer te zetten.”

Samen zijn
Vlak bij het graf van Charlotte haar vader is een mevrouw bezig bij het graf van haar man. Het ziet er gewoon knus uit. Nieuwe plantjes en een gekleurd bosje rozen worden neergezet; “Het is zijn verjaardag vandaag, dan breng ik altijd even een bloemetje langs. Ik heb ook zo’n zelfde bosje bloemen voor mezelf gekocht. Zo voelt het dat we samen zijn”, zo zegt de mevrouw.

“Ja,” zegt Charlotte, “dat is de verbinding die mensen hier zoeken én vinden. Ze gaan langs bij hun naaste en nemen dan ook iets mee naar huis. Zodat ze dan toch samen zijn op een bepaalde manier. “

“Dat samen zijn, die verbinding met je overleden naaste, wanneer dat om welke reden niet meer lukt is dat best verdrietig. Zeker omdat mensen echt wel heel graag naar het graf willen.” Een rondje begraafplaats leert dat er meer graven zijn die niet tot nauwelijks worden verzorgd. “Ik zou dolgraag willen weten wie de naasten zijn. Zodat ik kan helpen. Je kan ook niet zomaar overal langsgaan en aanbellen. Je weet niet wat de reden is dat een graf niet wordt bezocht, het kan ook gevoelig liggen. Ik heb weleens een berichtje gestuurd naar iemand, dat een struik een heel graf overgenomen had. Een paar weken later zie ik dat de struik gesnoeid is en dat het graf weer schoongemaakt is. Ik hoop dan dat ik dan een bijdrage heb geleverd.” Er zijn talloze redenen te bedenken waarom graven niet bezocht worden. “Ik hoop dat de mensen mij dan weten te vinden. Met ‘De Verbinding’ bied ik meer dan grafverzorging. Ik ben er voor het praatje of om dat bloemetje te halen. Maar alles in stilte kan natuurlijk ook. En ik ben er ook voor mensen die op afstand wonen. Dan stuur ik regelmatig een foto met een verhaaltje wat ik heb gedaan. Zo zijn ze toch dicht bij hun naaste.

Het ziet er vrolijk uit. Foto: VRMG