Maar op zondag sloeg het weer om. Grijs, guur en frisse wind. De stalling voelde ineens stil en kil. Waar gisteren nog gelachen werd, waren nu de deuren dicht, de kragen omhoog en de groeten kort. Alsof de zon niet alleen het weer bepaalt, maar ook ons humeur, ons hart.

En dat is ook zo...

We wonen nu eenmaal niet in Spanje. Hier komt de lente met horten en stoten. We hebben natte voeten in april, koude neuzen in mei en soms zelfs herfststormen in juni. Maar als het dan eindelijk warm wordt, lijkt alles ineens mogelijk. Dan ruimen we op, maken plannen, zoeken elkaar op. Alsof we ontwaken uit een winterslaap. Want net als de zon achter de wolken schuilt, schuilt de warmte vaak dichterbij dan je denkt. In een goed gesprek. Een kop koffie. Of een paard dat je aankijkt alsof hij zeggen wil, het komt goed echt waar.