Flirten gebeurde gewoon bij de groenteboer of in de kroeg, en een afspraak was pas echt wanneer je tijdens de afspraak je elkaar recht in de ogen had gekeken. 

De wereld is veranderd. Flink ook. En ik? Nog veel meer. Waar ik ooit mezelf vond in de vrijheid van het alleen zijn, vond ik later pas echt rust in het delen van het leven. Al bijna veertig jaar gesetteld en dat klinkt lang, maar het voelt als gisteren dat ik nog op mijn Solex sprong, zonnebril op, radio aan het stuur en de wereld aan m'n voeten.

Binnenshuis is het nu gezellig en vertrouwd. Een veilige haven. Buitenshuis daarentegen... voel ik me soms een vreemde in een tijd die ik niet herken. Individualisme regeert, stilte is zeldzaam en haast is de nieuwe standaard. Ik mis de oprechte gesprekken, het langzaam leren kennen. De tijd nemen voor elkaar. Voor jezelf.

Toch weet ik dat elke tijd z'n schoonheid heeft. De vrijgezellen van nu hebben andere kansen, andere uitdagingen. Maar ergens hoop ik dat ze af en toe nog durven te verdwalen. Zoals ik ooit deed. In een wereld die er heel anders uitzag en misschien wel eerlijker voelde.

We waren ooit alleen, maar nooit zo eenzaam als nu.