Column'Naar Mars'?
Stel dat er morgen wordt aangebeld. Geen pakketbezorger, geen buurman die zijn ladder terug wil. Gewoon iemand die zegt: "Je mag mee naar Mars." Gratis. Alles geregeld. Eén voorwaarde: grote kans dat je nooit meer terugkomt.
Vroeger had ik zonder nadenken ja gezegd. Mars klonk als avontuur. Rode vlaktes, een hemel vol sterren en de wetenschap dat je deel uitmaakt van iets wat groter is dan jezelf. Wie wil dat nou niet?
Maar toen werd ik ouder. Niet per se wijzer, wel eerlijker. Avontuur is prachtig, totdat je beseft wat je achterlaat. De geur van regen op een zomerse stoep. Een onverwachte knuffel. Een verjaardag waar veel te veel taart wordt gegeten. Zelfs klagen over files of het Nederlandse weer krijgt ineens iets kostbaars.
Natuurlijk is Mars fascinerend. We zullen er ooit heen gaan, misschien zelfs wonen. Dat is geen sciencefiction meer, maar een realistische stap in de ontwikkeling van de mens.
Toch vraag ik me af of alles wat technisch mogelijk is, ook persoonlijk de juiste keuze is. Want stel dat je op Mars staat. Je kijkt uit over een eindeloze rode woestijn. Indrukwekkend? Absoluut. Maar na de eerste verwondering blijft de stilte over. Geen vogels. Geen zee. Geen familie die zomaar langskomt. Alleen jij, een handvol mensen en een planeet die je nooit echt thuis zult noemen.
Dus als die bel morgen gaat, bedank ik vriendelijk. Niet omdat ik bang ben voor het onbekende, maar omdat ik eindelijk weet hoe bijzonder het gewone is. Soms ligt de grootste ontdekkingstocht niet miljoenen kilometers van ons vandaan, maar gewoon hier, op aarde.
Heb je een tip of opmerking? Mail onze redactie via info@locomediagroep.nl.