Een bed in de woonkamer, hulp bij alles: toch schreef Betty (61) een hoopvol boek
ELBURG – Betty Krooneman uit Elburg leidde een actief en zelfstandig leven, tot ze rond haar veertigste chronisch ziek werd. Ruim twintig jaar later staat er een bed in haar woonkamer, deelt ze haar dag in rond vaste rustmomenten en is ze afhankelijk van hulp. In haar boek Veelkleurige Hoop schrijft ze over wat ziekte afneemt, maar ook over wat overeind blijft: geloof, hoop en mensen die dichtbij blijven.
Betty woont in de oude vesting van Elburg. Voordat ze ziek werd, omschrijft ze zichzelf als een zelfstandige vrouw. Ze werkte tien jaar bij stichting Kom over en help, eerst als coördinator en later als directeur. Daarnaast had ze een hechte vriendenkring, was ze actief in haar kerk en hield ze van lange wandelingen, cultuur en natuur.
Stichting Kom over en help
Stichting Kom over en help is een Nederlandse christelijke hulporganisatie. De stichting ondersteunt mensen in armoede, vooral in Oost-Europa en Centraal-Azië. Dat doen ze met praktische hulp, zoals voedsel en onderwijs, maar ook met projecten voor werk en zelfredzaamheid. Daarnaast geven ze voorlichting in Nederland en betrekken ze vrijwilligers bij hun werk.
Van actief naar beperkt
Dat veranderde begin 2004. Na maanden waarin ze zich grieperig voelde, werd ze ernstig ziek. Artsen stelden sarcoïdose vast, een zeldzame chronische ziekte die op meerdere plekken in het lichaam actief kan zijn. Later kwamen daar andere klachten bij, zoals zenuwpijn en evenwichtsproblemen.
Toch wil Krooneman niet dat haar ziekte centraal staat. ''Wat mij betreft hoef je niet veel over de ziektes zelf te schrijven. Daar gaat mijn boek ook niet over.'' De gevolgen voor haar dagelijks leven zijn wel groot. Ze heeft weinig energie, veel pijn en raakt snel uitgeput. Na elke inspanning moet ze uren rusten. Ze krijgt hulp van de thuiszorg en gebruikt een rollator en rolstoel. ''Afhankelijkheid dus.''
Zoeken naar wat nog kan
Het moeilijkst vond ze het verlies van haar zelfstandigheid. Ook haar werk, sociale contacten en kerkelijke activiteiten veranderden ingrijpend. ''Ik heb steeds gezocht naar wat ik dan nog wel kan.'' Dat waren dingen als schilderen, al lukt dat de laatste jaren minder. Ook houdt ze zich bezig met handwerken, lezen en vrijwilligerswerk voor GlobalRize, waar ze online vragen beantwoordt en lessen nakijkt.
Schrijven werd voor haar een manier om te verwerken wat er gebeurde. Ze hield dagboeken bij, vaak in de vorm van gebeden. ''Mijn emoties, vragen en pijn – erover schrijven hielp me.'' Vooral in de eerste tien jaar van haar ziekte schreef ze veel.
Van dagboek naar boek
Ongeveer acht jaar geleden las ze haar aantekeningen terug. Ze werkte ze per thema uit op haar laptop. Zo groeide langzaam een boek. Toen de titel Veelkleurige Hoop in haar gedachten kwam, voelde ze dat het echt een boek kon worden.
Die titel verwijst naar wat ze in al die jaren heeft ontdekt. ''Omdat ik door de strijd heen heb ontdekt hoe veelkleurig de hoop is die God geeft in gebrokenheid.'' Die hoop vindt ze in haar geloof, maar ook in mensen die dichtbij blijven en helpen.
Hoop midden in gebrokenheid
Geloof speelt een centrale rol in haar verhaal. ''Gods aanwezigheid maakt mijn leven hoopvol en zinvol. Of ik het nu voel of alleen maar geloof dat Hij er is.'' Hoop betekent voor haar niet dat alles beter wordt, maar dat er uitzicht blijft.
Met haar boek richt Krooneman zich op mensen met een chronische ziekte of andere vormen van verlies. Ze hoopt dat zij herkenning vinden. Ook wil ze mensen in hun omgeving helpen om beter te begrijpen wat ziekte betekent en om moeilijke gesprekken niet te vermijden.
''Het kwaad dat ons treft in dit leven blijft kwaad, bitter en rauw vaak, ook als we ons in die omstandigheden gedragen weten door God.''
Tegelijk wil ze eerlijk blijven over de zware kanten. ''Het kwaad dat ons treft in dit leven blijft kwaad, bitter en rauw vaak, ook als we ons in die omstandigheden gedragen weten door God.''
Heb je een tip of opmerking? Mail onze redactie via info@locomediagroep.nl.