Geen wolf in Oldebroek: 'Zonder twijfel een hond'

Volgens hem zijn op de beelden meerdere kenmerken te zien die niet passen bij een wolf. Zo wijst hij op de spitse oren, de oplopende buiklijn en de lichte ‘sokken’ op de poten. “Dat zijn duidelijke aanwijzingen voor een hondachtig dier.”

De beelden zorgden na publicatie voor veel reacties. Sommige kijkers dachten dat het om een wolf ging. Anderen twijfelden juist en wezen op kenmerken van een hond.

Ook Martijn Huisman van Werkgroep Wolf Nederland liet eerder weten dat het dier waarschijnlijk geen wolf is. Volgens de organisatie past het niet goed bij de kenmerken van een Europese wolf. Mogelijk gaat het om een wolfhond, zoals een Saarlooswolfhond of Tsjechoslowaakse wolfhond.

Eerder schreef VRMG al over dit soort verwarring.

Ook een regionale wildspeurder en fotograaf uit Nunspeet herkent het dier niet als wolf. “In eerste instantie zou ik zeggen: hond. En na een paar keer terugspoelen weet je dat zeker,” zegt hij.

Volgens de kenner wijst vooral het gedrag in de beelden in die richting. “Aan het kwispelen zie je het verschil. Ook de houding, de kop zo in de lucht, is typisch voor een hond.” Daarnaast oogt het dier volgens hem opvallend ontspannen. “Een wolf die in een dorp terechtkomt, is vaak gestrest en gedesoriënteerd. Dat zie je hier niet. Dit dier loopt juist vrij rustig en zelfverzekerd rond.”

Dat betekent volgens hem niet dat een wolf op die plek onmogelijk is. “In het voorjaar trekken jonge wolven rond op zoek naar een territorium en kunnen ze ook in bebouwd gebied opduiken.” Juist daarom is het gedrag volgens hem doorslaggevend. “Dit past daar niet bij.”

Dat het dier voor een wolf werd aangezien, is volgens kenners niet vreemd. Wolfhonden en sommige hondenrassen kunnen veel op een wolf lijken, zeker op afstand of op minder scherpe beelden.

Hondengedragsexpert Fieke Offringa ziet in de beelden ook kenmerken die bij een wolf kunnen passen, zoals de bouw en de manier van bewegen. Tegelijk wijst zij op afwijkingen, onder meer in de kop en de kleur van het dier.

Volgens Offringa is ook het ‘kwispelen’ van de staart geen doorslaggevend bewijs. “Staartgebruik is een vorm van communicatie en zie je ook bij wolven. Dit lijkt eerder een gedrukte, onzekere houding dan een vrije kwispel.”