Nijkerk houdt vast aan hondenlosloopgebied ondanks kritiek van hondenbezitters

De discussie over het hondenbeleid in het Hoevelakense Bos speelt al jaren. In de eerste plannen was een losloopgebied van ongeveer drie hectare opgenomen, verdeeld over grond van de gemeenten Nijkerk en Amersfoort. Ook zou aan de westkant een parkeerplaats komen, zodat bezoekers direct bij het losloopgebied konden parkeren. 

Die plannen zijn uiteindelijk niet volledig uitgevoerd. Volgens het college stelde de gemeente Amersfoort voorlopig geen grond beschikbaar voor haar deel van het project. Daardoor bleef alleen een losloopgebied van ruim 1,5 hectare op grondgebied van Nijkerk over. 

Volgens de gemeente heeft dat weinig gevolgen voor de spreiding van hondenbezitters in het bos. Het huidige losloopgebied is volgens het college groot genoeg en goed bereikbaar. 

Juist daar zijn veel hondenbezitters het niet mee eens. Zij zeggen dat bezoekers vanaf de parkeerplaatsen eerst een groot deel van het bos met een aangelijnde hond moeten lopen voordat zij het losloopgebied bereiken. Dat betekent ook dat de honden in die tijd hun behoefte doen in de kwetsbare natuur, iets wat gemeente Nijkerk juist wilde verhelpen. 

Bovendien is deze afstand volgens hen te groot voor ouderen en andere hondenbezitters die geen lange afstanden kunnen lopen. 

De gemeente laat weten dat deze klacht bekend is, maar ziet geen reden om het gebied te verplaatsen. In antwoord op vragen van het CDA wijst het college erop dat hondenbezitters verantwoordelijk zijn voor het opruimen van hondenpoep.

Ook over de inrichting verschillen de meningen. De gemeente stelt dat honden zich vrij over het hele terrein kunnen bewegen. Hondenbezitters ervaren dat anders. 

"Je kan nergens je hond lekker laten rennen. Want het zijn allemaal paden en aanplant," zegt hondenbezitter Niilo Bakker. Hij traint regelmatig met zijn hond en mist daarvoor de ruimte. "Dan denk ik: moet ik dat op een pad doen? Nee." 

Volgens hondenbezitter Ruth Westra is ook te weinig gekeken naar de sociale functie van het bos. Na het overlijden van haar man is de dagelijkse wandeling met haar hond een belangrijk onderdeel van haar leven geworden. 

Omdat ze het huidige losloopgebied niet geschikt vindt, wijkt ze regelmatig uit naar andere gebieden en stapt daarvoor één à twee keer per week in de auto. De hondenbezitters wijzen erop dat steeds meer mensen uitwijken naar losloopgebieden buiten Hoevelaken. Volgens hen leidt dat juist tot extra autobewegingen, terwijl de maatregelen bedoeld zijn om de natuur te beschermen. 

Tijdens het participatietraject hebben bewoners volgens hondenbezitter Bart van Amerongen meerdere alternatieven voorgesteld. "We hebben heel veel dingen aangedragen, van: zo zou het ook kunnen. Maar dat is uiteindelijk allemaal een beetje weggewuifd," zegt Van Amerongen. 

Een daarvan was om honden op vaste tijden in het hele bos los te laten lopen. Ook Westra ziet zo'n regeling als een goed compromis. "Geef ons gewoon tijden tot elf uur. Dan hoor je geen één hondenbezitter meer." 

Volgens haar zouden veel bezwaren verdwijnen als honden in de vroege ochtend en later op de middag los mogen lopen in het Hoevelakense bos. 

Volgens het college zijn tijdens het ontwerp- en participatietraject alle mogelijke alternatieven besproken. Daarvoor zijn er tussen 2020 en 2025 acht bijeenkomsten georganiseerd met belanghebbenden. Op basis van die gesprekken is het definitieve ontwerp gemaakt en later door de gemeenteraad vastgesteld. 

Ondanks de kritiek houdt het college vast aan het huidige beleid. Met de beantwoording van de vragen van het CDA lijkt de gemeente de discussie voorlopig als afgerond te beschouwen. Voor uitbreiding of aanpassing van het hondenlosloopgebied ziet het college op dit moment geen aanleiding.