Het lijkt alsof ons vernuft halt houdt zodra we achter het stuur kruipen. De bouwvak is een verademing, een periode waarin het verkeer even tot rust komt. Begrijpelijk, want dan ligt de hamer stil en de cementmolen zwijgt. Maar waarom moeten we wachten op vakanties die als geografische puzzelstukken verdeeld zijn tussen west, zuid, en noord voordat de wegen ademruimte krijgen?

En dan is er het mysterie van het openbaar vervoer dat blijkbaar nog steeds niet het voorrecht van royale financiering heeft gekregen van het rijk. Het lijkt een puzzel waarvoor we geen hogere wiskunde hoeven te beheersen. In andere landen floreren treinen en bussen als levensaders van mobiliteit, maar hier lijken we vast te zitten in onze individuele stalen kisten, wachtend op verandering. Misschien is het tijd voor verandering.

De pen blijft mijn wapen, en met woorden als munitie blijf ik de columns vullen. Columns die niet alleen amuseren maar ook provoceren, die niet alleen vertellen maar ook vragen stellen. Misschien, heel misschien, kunnen we met elke regel een steen in de vijver gooien en rimpelingen van bewustwording creëren. Laten we de dans met de filemarathon op asfalt blijven aangaan, maar laten we ook de dialoog openen over hoe we het beter kunnen maken., van Veluwe naar Randstad, en van maandag naar vrijdag.