In zijn schuurtje maakte Lex Terpstra dit bijzondere schaalmodel

Het is zeker niet de eerste keer dat Terpstra een schaalmodel maakt van een botterschip: hij doet het al meer dan twintig jaar. “Ik ben alleen, dus het is een mooie afleiding. ’s Avonds op de bank naar alle ellende in de wereld kijken op TV. Nee, laat mij maar lekker prutsen in mijn schuurtje”, zegt Lex tegen Omroep Gelderland.

In Elburg, maar ook in Spakenburg en Urk weten de liefhebbers van de oude vissersboten Lex al jaren te vinden. Hij heeft al 34 bootjes mogen nabouwen. Zijn oog voor detail maakt zijn modellen gewild onder (oud-)vissers en botterliefhebbers.

“Honderd jaar geleden zijn Elburgse vissers ermee begonnen. Aan boord maakten vissers bootjes voor kinderen om mee te spelen. Mijn modellen zijn voor in de vensterbank.”

Wat de bootjes van Terpstra uniek maakt, is dat het dek eruit te halen is. “Daar maak ik het vooronder ook helemaal tot in detail na, compleet met kachel. Veel extra werk, maar ik vind het leuk.”

Hoewel de vissersschepen die vroeger over de Zuiderzee voeren allemaal de kenmerkende platte bodem hebben, zijn ze niet allemaal hetzelfde. “De EB25 heeft bijvoorbeeld een ander zwaard. Het gedeelte dat soms over de bodem sleepte, heeft geen inkeping zoals de meeste botters, maar is juist verdikt en verzwaard.”

Het zijn dat soort kenmerken die Terpstra zorgvuldig in zich opneemt en opmeet. “Ze noemen me hier in Elburg een mierenneuker. Maar als het échte schip 23 deklatten heeft, dan heeft mijn schaalmodel dat ook. Ik vind het dan ook mooi als oude schippers die echt op de boten gevaren hebben die details herkennen. Daar doe ik het voor.”

Bij de EB25 verliep het proces wat langzamer dan gebruikelijk. Terpstra moest soms wachten tot scheepbouwer Cees Leusink, met hulp van vrijwilligers en stagiairs, daadwerkelijk een onderdeel van het schip af hadden.

Soms liep het proces zelfs omgekeerd. “De naam ‘EB25’ stond nog niet op het zeil. Dus vroeg ik Cees waar hij dat ging doen, want dan kon ik het op dezelfde plek zetten. Toen zei hij: laat mij maar weten waar jij ze hebt gezet, dan zetten wij we ze ook daar.”

Terpstra heeft het bootje nu zo goed als af. Waar hij normaal gesproken weet wie de eigenaar zal worden, is dat nu onbekend. Het bootje wordt op de dag van de festiviteiten rondom de tewaterlating geveild. “Dat is wel spannend. Ik mag hopen dat-ie genoeg oplevert. Het geld gaat naar de botterstichting, om een deel de kosten van de restauratie te vergoeden.”