Met liefde stevig vastgehouden
We noemen het liefde. En dat is het natuurlijk ook. Maar soms lijkt liefde verdacht veel op angst met een mooi jasje aan.
We brengen onze kinderen overal naartoe. Naar school, sport, vriendjes en feestjes. We wachten, halen op, controleren en vragen hoe het was. We willen weten waar ze zijn, met wie ze zijn en vooral of alles goed gaat. En als het even kan, staan we er zelf met onze neus bovenop.
Klimmen in een boom? Gevaarlijk. Alleen fietsen? Liever niet. Zelf iets proberen wat misschien misgaat? Misschien toch maar even helpen.
We noemen het beschermen. Maar wanneer beschermen we onze kinderen eigenlijk nog, en wanneer beschermen we vooral onszelf tegen de gedachte dat er iets zou kunnen gebeuren?Want loslaten is misschien wel een van de moeilijkste vormen van ouderschap. Je handen openen terwijl iedere vezel in je lijf ze juist dicht wil houden. Niet omdat je minder van ze houdt, maar omdat je weet dat ze hun eigen weg moeten ontdekken.
Kinderen hebben geen ouders nodig die alle kuilen uit hun pad halen. Ze hebben ouders nodig die ze leren hoe ze weer opstaan als ze erin vallen. Misschien moeten we wat vaker achteruit stappen. Niet omdat het ons niets kan schelen, maar juist omdat het ons zoveel kan schelen.
Want liefde is niet altijd je armen om je kind heen slaan. Soms is liefde een stap terug doen, diep ademhalen en vertrouwen dat je ze genoeg hebt meegegeven. Je kunt je kinderen niet voor altijd vasthouden. Je kunt ze wel wortels geven om stevig te staan en vleugels om te ontdekken hoe ver ze kunnen vliegen.
Dat is misschien wel de mooistevorm van liefde: aanwezig zijnzonder altijd in de weg testaan
Heb je een tip of opmerking? Mail onze redactie via [email protected].
