- En ‘opeens’ is het al november. Het is cliché, maar wel waar. De tijd vliegt voorbij! November is voor mijn gevoel altijd een heel drukke maand. Binnen de gemeentelijke organisatie zijn we druk in de weer met ons huishoudboekje, de financiën. U leest op de themapagina in de krant van deze week van alles over onze financiën en de begroting voor volgend jaar. Het is wel heel fijn dat, met de bijzondere tijd waar we nu in leven, onze cijfers er relatief goed uit zien. Iets om dankbaar voor te zijn!

November is ook de tijd van Sint-Maarten en kort daarna van de aankomst van Sinterklaas. Vooral voor kinderen een spannende tijd. En daarmee dan ook weer voor veel ouders. Hier in de gemeente wordt Sint-Maarten niet overal gevierd, dat heeft vooral te maken met tradities en gewoontes. Zelf ben ik wel met het Sint-Maartenfeest opgegroeid. Voor mij was het lange tijd een extra spannende dag, ik ben namelijk ook op 11 november jarig. Ook toen moest ik mijn tijd dus al verdelen tussen verschillende belangrijke dingen; jarig zijn en Sint-Maarten lopen. Jong geleerd is oud gedaan, zullen we maar zeggen.

Maar dat Sint-Maarten samen viel met mijn verjaardag had ook wel nadelen. Ik groeide op in een klein dorp als kleindochter van de kapper. Iedereen kende me en ik vertelde natuurlijk bij ieder huis dat ik jarig was. Het gevolg was dat ik bij bijna ieder adres iets extra’s kreeg, waardoor mijn ouders al snel vonden dat dit niet zo’n geweldig idee was. Dat Sint-Maarten lopen van mij leek volgens hun namelijk meer op schooien. Dus vanaf dat ik, denk ik, acht of negen jaar oud was mocht ik niet meer langs de deuren, maar mocht ik alle kinderen die bij ons aan de deur kwamen trakteren. Ik voelde me heel groot.

Ik heb er toen nooit over nagedacht, maar nu denk ik er wel eens over na. Is Sint-Maarten vooral bedoeld voor de kinderen om heel veel snoep, en een paar mandarijnen, op te halen? Of is het misschien bedoeld om te laten zien dat we met elkaar kunnen delen? Of gaat het uit van de gedachte ‘voor wat hoort wat’? Dus eerst zingen, dan een beloning? Gelukkig is dat in het dagelijks leven niet altijd de praktijk... Bij Sint-Maarten zijn er naast ‘ophalers’ ook ‘gevers’. Mensen die hun deur open doen en delen van wat ze hebben. Die wellicht genieten van de stralende kindergezichtjes, van de kleurrijke lampionnen, van de zelf uitgeholde pompoenen of suikerbieten. Van de gezelligheid, even anders dan anders. Ook dat is een mooie kant van Sint-Maarten.

U ziet het, voor mij zitten er veel verschillende kanten aan een simpele activiteit. Hoe het precies zit, wat de achterliggende gedachtes zijn… mij maakt het niet zoveel uit. Een tekst van Loesje is als volgt: “Wat er ook speelt in een land, laten het vooral de kinderen zijn.” En zo wil ik mijn gedachten over de achtergronden van Sint-Maarten maar vooral bij mijzelf houden. Ik wens alle kinderen die op 11 november Sint-Maarten gaan lopen heel veel succes en alle thuisblijvende ouderen, die de deuren open gaan doen, heel veel plezier.

Tanja Haseloop – Amsing

burgemeester

Deel dit artikel