Dorpsdichter Ton van Leijen schreef vorig jaar een gedicht over mantelzorg. Over de stille kracht van mensen die er zijn voor een ander. Over liefde en plicht die samengaan. Over wat het vraagt, en wat het geeft. Misschien herkent u zich erin, misschien ook niet. Het is in ieder geval een mooi moment om er bij stil te staan.
—
Door Ton van Leijen, in maart 2025 geplaatst in de Huis aan Huis OIdebroek:
In stilte beweegt ze in het decor
rond een leven waar ze zich aan geeft
en ongemak draagbaar, lijden zachter maakt
vasthoudende zorg uit plicht en liefde
schaduwwerkster
haar motivatie is sterk, toch smeult
soms het schurende besef dat ze sluipend
inlevert; hoe zou haar leven zijn als het
anders was verlopen; ze graaft naar een beeld
van wie ze ooit was
maar onderdrukt dat snel, dit was haar keus
en werd haar roeping, vrijwillig voegt ze in
onderschikt, cijfert zich weg, doet wat ze goed kan
beseft: eens heb ik misschien zelf
zo’n mantel nodig
—
In Oldebroek zijn bijna zevenduizend mensen mantelzorger. Ruim zeshonderd van hen zijn zwaarbelast. Dat zijn buren, vrienden of familieleden, die in stilte zorgen voor een ander. Vaak met heel veel liefde, soms geboren uit noodzaak, maar meestal een mix van beide. Laten we ze niet vergeten.