‘Als kind was ik eigenlijk niet historisch geïnteresseerd’, vertelt Wim. ‘Het was pas toen ik 39 jaar oud was dat ik in contact kwam met de werkzaamheden bij het archief. De eerste keer dat ik er kwam werd mij verteld: of je vindt het leuk voor één of twee keer, of je vindt een nieuwe passie. Voor mij gold dat laatste!’ Wim raakte geïnspireerd om bij het archief te kijken toen hij een andere onderzoeker sprak die bezig was met de stambomen van een aantal Nunspeters uit te zoeken. ‘Hij had een ontzettend groot vel papier bij zich waar hij met allerlei lijntjes en streepjes de verschillende familierelaties aanduidde, dat vond ik erg geweldig uit zien. Hij had mijn familie uitgezocht tot aan ongeveer 1940, dus ik dacht: 'De rest doe ik zelf.' Het vervolg is geschiedenis!’

Genealogie

Dit stamboomonderzoek, of genealogie, beviel Wim erg goed. Nadat hij de stamboom van zijn eigen familie en die van zijn vrouw Willy had uitgezocht, volgden nog een aantal andere families uit de omgeving. Ook het hoogtepunt uit al zijn werk bij het archivariaat was een genealogisch onderzoek. Het boek ‘Volkstelling Nunspeet 1796 met genealogische aanvullingen’, dat in april 2016 verscheen is Wim’s persoonlijke favoriet: ‘Ik ben ruim tien jaar bezig geweest met het onderzoek voor dit boek en heb dat in mijn eentje gedaan. Er stonden 1089 personen in, waarvan ik van ruim 1000 achter de familienaam ben gekomen. Dat is iets waar ik echt trots op ben.’ Andere voorbeelden van projecten waar Wim bij betrokken was, zijn ‘Nunspeet 1910’, het Straatnamenboek en ook het scholenboek van Nunspeet.

Houtwerk

Op dit moment houdt Wim zich bezig met de geschiedenis van de houthandel in Nunspeet. In zijn werkend leven was hij timmerman en hij is nu tevens een bedreven houtsnijder, dus dit onderzoek is hem op het lijf geschreven. Uiteindelijk wil hij voor het blad van de Heemkundige Vereniging een stuk schrijven over deze lokale geschiedenis. Als dat onderzoek klaar is, staat het volgende overigens al direct weer op het programma: ‘Een volgend project staat al weer voor de deur. Het archivariaat gaat een onderzoek doen naar de watersnoodramp van 1825 en daar heb ik mij al weer voor ingeschreven.’ Zo blijven de werkzaamheden voor Wim doorlopen. ‘Één eigenschap van dit soort werk is dat het nooit klaar is; je komt altijd dingen tegen waar je nog iets over zou willen weten of zou kunnen uitzoeken. Maar op een gegeven moment moet je stoppen en zeggen, nu is dit onderwerp klaar en gaan we door met het volgende.’ Helemaal stoppen, daar denkt Wim echter niet aan. ‘Zo lang ik dit nog kan doen, zal ik het doen!’