Anneke is fotograaf tijdens de Betekenisweek: 'Als ze mij vergeten, dan heb ik mijn werk goed gedaan.'

Anneke vertelt: “De mensen staan heel even stil bij wat ze voor elkaar betekenen en zijn vaak echt samen in het moment. Door de manier waarop we de sessie aanpakken, vergeten ze soms gewoon dat ik er ook nog ben.” 

Annekes moeder vertelde weleens dat ze als klein meisje al fotografeerde. Toch begon Anneke haar werkzame leven als fysiotherapeut in een dierenartspraktijk. “Ik had wel altijd mijn fotocamera mee en fotografeerde alles wat bijzonder of belangrijk was”, aldus Anneke. In die periode volgde ze daarnaast de fotovakopleiding in Apeldoorn. 

Ook toen ze stopte als therapeute en haar eigen luxe taartenbedrijf begon, bleef ze foto’s maken. Ze gaf zelfs workshops waarin ze anderen leerde hoe je een taart het mooiste op de foto zet. Fotografie was haar hele leven een rode draad. 

Zelf professioneel als fotograaf aan de slag gaan, zag ze toen nog niet echt als een mogelijkheid. Dat veranderde toen haar beste vriendin Reinolda de Bruin na een indrukwekkende uitvaart bij Anneke langskwam. 

Reinolda was als spreker bij de uitvaart aanwezig geweest en zei tegen Anneke: “Hier had jij bij moeten zijn.” Het gesprek dat volgde, maakte duidelijk hoe waardevol het zou zijn geweest als iemand de uitvaart had vastgelegd. “Het is voor nabestaanden een naslagwerk van een dag, waar veel langs hen heen gaat", vertelt Anneke. 

Het was het begin van haar definitieve overstap naar fotografie. “Mijn specialisme is documentairefotografie. Het gaat bij mij om het verhaal, en het laten zien hoe de mensen echt zijn.” Bij iedere opdracht probeert ze daarom zo ‘afwezig’ mogelijk te zijn, zodat ze mensen zo puur mogelijk kan vastleggen. “Niemand staat mij ooit in de weg”, zegt Anneke. “Ik ga wel om je heen of loop stilletjes een andere kant op.”

Dat is ook precies wat de fotografen tijdens de Betekenisweek willen vastleggen: een echt moment tussen twee geliefden of in een gezin. Vooraf krijgen deelnemers een aantal vragen. Diezelfde vragen worden tijdens de fotosessie opnieuw gesteld, waardoor vanzelf een gesprek ontstaat. Anneke lacht: “En bij een specifieke vraag, zie je vanzelf dat ze dichter bij elkaar gaan zitten. Dat is dan zo ontzettend mooi om te zien!” Wat die specifieke vraag is? Dát blijft het geheim van de Feel it fotografen. 

Door hun situatie is er voor deelnemers vaak weinig ruimte voor contact en ontspanning. “We creëren echt een moment voor deze mensen dat er soms al heel lang niet is geweest. Ze vergeten alles om zich heen en zijn even weer zichzelf, in plaats van patiënt”, vertelt Anneke. 

Een moment dat haar altijd is bijgebleven, was een fotosessie met een stel van wie een van beiden ernstig ziek was. Door de jaren heen waren ze steeds meer contacten kwijtgeraakt en leefden ze geïsoleerd. Hun gezamenlijke hobby was zingen. “Ineens stonden ze daar, met een grote glimlach en uit volle borst te zingen. Gewoon in de openbare ruimte, iedereen mocht het horen! Alles was heel even weer als vanouds.” Anneke krijgt er nog steeds kippenvel van. 

“Ik raak gelukkig vaak ontroerd, het raakt me keer op keer als ik mensen zie veranderen voor mijn lens. Zeker wanneer ze mij als fotograaf helemaal vergeten.” Het grootste compliment dat Anneke misschien ooit kreeg? Niemand had gemerkt dat ze tijdens het fotograferen achterover in een bramenstruik was gevallen. Anneke lacht hardop: “Pas toen ik weer dicht bij het stel stond, plukte de dame een takje uit mijn haar en hoorden ze dat ik daar gelegen had!” 

“En weet je”, vervolgt Anneke, “iedereen is knap als je hoort hoe ze in het leven staan. Als je ziet wie ze zijn. Echt ieder mens is mooi!” Zo staat volgens Anneke iedere Feel it fotograaf erin. “We zijn echt een groep fotografen van delen, elkaar gunnen en geven en we zien het mooie in de mensen. Het is heel fijn om met een groep vakgenoten allemaal met de neus dezelfde kant op te staan.” 

De fotografen worden niet betaald voor deze fotosessies. “Maar we krijgen er veel voor terug,” zegt Anneke. “We krijgen ook mensen voor de camera die zo’n fotosessie normaal niet kunnen betalen. Ze kunnen dan niet uitleggen hoe dankbaar ze zijn voor de kans om dan toch samen herinneringen te maken.” 

Deelnemers krijgen één foto gratis na de sessie. Dan is Anneke extra blij als ze toch nog even een mooi portret van de zieke heeft gemaakt. Anneke denkt dan ook wat verder: “Je weet dat ze geen andere mooie foto’s hebben en dat deze foto dan op de kist komt te staan.”

Door dichtbij te komen, ontstaat er volgens Anneke een bepaalde band. “Ik ga ook van de mensen houden. Heel vaak blijf ik toch met ze in contact. Je weet zoveel van hen en je bent bij hen op een vaak kwetsbaar moment van hun leven.” 

Anneke zegt daarna zelfverzekerd: “Als ik die emotie en die connectie niet meer voel tijdens de Betekenisweek, maar ook tijdens mijn werk als fotograaf, dan stop ik er mee. Ik moet ook voelen wat er gebeurt bij die mensen om alles goed vast te leggen.” 

“Ik hoop ouderen terug in de tijd te brengen en jongeren nieuwe herinneringen te geven,” sluit Anneke het gesprek af. “Daar is de Betekenisweek een heel mooi hulpmiddel voor. Je nodigt je partner en/of gezinsleden uit als ‘dankjewel’ voor alles wat ze voor je doen. Zo creëer je samen een mooi moment, zonder dat het al te veel energie kost.”