Wie bij Gert Jan (80) de tuin in loopt, belandt tussen meer dan duizend fuchsia’s

“Ze zat toen op De Bunterhoek in Nunspeet. De tranen biggelden over haar wangen. Daar word ik zelf nog emotioneel van als ik eraan terugdenk.”

Tussen de vele kleuren, bladeren en bloemen schuilt bij Gert-Jan (80) achter bijna iedere plant een verhaal. Al meer dan vijftig jaar besteedt hij vrijwel ieder vrij uur aan zijn planten, voornamelijk fuchsia's, en daar heeft hij een dagtaak aan. Zijn tuin telt er meer dan duizend.

“Het lijkt soms alsof het er steeds meer worden, maar dat is niet zo”, zegt hij lachend. “De planten worden gewoon groter. En afgelopen winter zijn er helaas ook enkele gesneuveld.”

Stilzitten komt in het woordenboek van Gert-Jan nauwelijks voor. Deze maandag begon hij al om half acht. “Normaal begin ik rond negen uur, hoor”, zegt hij bijna verontschuldigend. Eerst krijgen de planten aandacht, daarna wordt er geharkt.

“Je wilt natuurlijk wel dat het er netjes bij ligt.”

En netjes ligt het erbij. Wie de tuin binnenloopt, komt terecht in een kleurrijke wereld van hangende bellen, volle bloemen en zorgvuldig geplaatste planten. Alles wordt door Gert-Jan zelf onderhouden. Hulp heeft hij niet.

“Ik doe dit alleen. Gewoon alles geven en doen wat je nog kunt. Zo houd ik het vol.”

Dat is best bijzonder, want zijn rug werkt niet altijd mee. Gert-Jan werkte elf jaar bij bloemist Bonhof in Nunspeet en daarna 36 jaar bij de plantsoenendienst van de gemeente. Tijdens zijn laatste werkjaren had hij onder meer de hertenparken onder zijn beheer. De rugklachten die hij toen al had, zijn nooit helemaal verdwenen.

Op zijn 63ste stopte hij met werken. Dit jaar vierde hij zijn tachtigste verjaardag. Stoppen met de fuchsia’s? Daar denkt hij voorlopig niet aan.

De indrukwekkende verzameling begon ooit heel bescheiden, met enkele stekjes. Gert-Jan geeft zijn fuchsia’s namen van familieleden, vrienden en zelfs huisdieren.

Zo staat er in de tuin ook een fuchsia die is vernoemd naar Sammie, de poes van zijn dochter. "Je moet toch een naam verzinnen”, zegt hij met een brede glimlach.

Achter veel namen staat bovendien het woord Hulshorst. Dat is de zogenoemde stalnaam van de kweker. Zo reizen Gert-Jans planten, in ieder geval op papier, altijd een beetje met hun geboorteplaats rond.

Vroeger bezocht Gert-Jan nog tentoonstellingen en keuringen. Tegenwoordig slaat hij die meestal over. Voor de landelijke keuring in augustus zou hij helemaal naar Sint-Oedenrode moeten. Zelf rijdt hij niet meer.

“Dan moet ik iedereen optrommelen en dat doe ik niet. Shows doe ik niet meer. Dit hier is de show op zichzelf.” Daar valt weinig tegenin te brengen. Zijn tuin is inderdaad één grote tentoonstelling, maar dan zonder dranghekken, juryrapporten of toegangsbewijzen.

Waar Gert Jan zelf ook veel plezier aan beleeft, zijn twee dames die af en toe zijn tuin bezoeken. Ze komen er speciaal voor de rust en wandelen tussen de vele kleurrijke fuchsia’s door.

Achter in de tuin nemen de dames plaats op een bankje. Daar genieten ze in alle stilte van de bloemen en de omgeving. "Als ik zie dat zij daar zo zitten te genieten, dan geniet ik daar zelf ook van”, vertelt Gert Jan.

Wie de tuin zelf eens wil bekijken, hoeft alleen maar op het bordje langs de weg te letten. Staat dat buiten, dan is iedereen welkom. De toegang is gratis.